In Nederland leven we in de bizarre situatie dat langdurige klachten na afbouwen veelal niet erkend worden.
Dat veilig afbouwen van psychofarmaca actief wordt tegen gewerkt door vrijwel alle betrokken partijen; waaronder overheid=zorgverzekeraars, instanties die onze belangen zouden moeten waarborgen, zoals Zorginstituut, Nederlandse Zorgautoriteit enz.
(In tegenstelling tot bijv. het VK en de overheid in Brazilië!)
Of dat ze aanleiding zijn voor de een volgende psychiatrische diagnose.
Dat is kwalijk en pijnlijk voor de mensen die het betreft, maar ook een gemiste kans om de noodzaak te voelen er alles aan te doen om die klachten te voorkomen.
De Vereniging Afbouwmedicatie krijgt dagelijks e-mails van mensen die niet wisten dat je afbouwklachten beter niet kunt negeren, maar ze zien en als zodanig ‘behandelen’ als een signaal dat je zenuwstelsel piept en kraakt onder te snelle dosisreducties, vaak met te grote stappen.
Monique de Mol was de afgelopen dagen spreker op het 10e congres over psychiatrische medicatie in Brazilië en kon zeer beeldend verwoorden wat ‘protracted withdrawal’ voor haar inhield/inhoudt.
Ze is hoofdredacteur en oprichter van Mad in the Netherlands; een afdeling van Mad in America waarmee veel mensen die het Engels niet voldoende machtig zijn, informatie kunnen lezen die niet op andere wijze/via andere bronnen beschikbaar is in Nederland.
Luister naar haar verhaal via de eerste link onder onderstaande post.
Zelf vragen over afbouwen? Mail naar info@verenigingafbouwmedicatie.nl
Een verhaal toevoegen?
– Deel je verhaal met (voormalige) Stichting Pill (nu Platform Pill)
– MIND
Monique de Mol op Linkedin 30 oktober 2026
• 1ste
Hoofdredacteur en oprichter Mad in the Netherlands – Auteur van Natuurlijk Gedacht / Kwetsbaar begin – Prakkiserend Psychofilosoof. Publiceerde ook als Timmermans.
Mad in Brasil presenteert de tiende editie van zijn jaarlijkse internationale seminar, The Psychiatric Drug Epidemic. Het vindt plaats op 28, 29 en 30 oktober in Rio de Janeiro, Brazilië, en wordt live gestreamd in het Engels en het Spaans.
Het bijzondere is dat dit seminar volledig door de overheid gesteund wordt. Zij willen juist oorspronkelijke oplossingen en andere mogelijkheden onderzoeken in plaats van klakkeloos confirmeren aan gecorrumpeerd onderzoek, gestuurde kennisopbouw en de beperkte blik van psychisch lijden zien als geestesziekte die behandeld moet met pillen. Zij willen daarom ook leren over het zo veilig mogelijk afbouwen van medicijnen. En zij kunnen ook horen hoe het is wanneer dat niet gebeurt en mensen met voortdurende ontwenning te maken krijgen. Dat laatste gebeurde mij en daarover ging mijn praatje. Ik was ingedeeld in een panel met Birgit Valla van Mad in Norway, Josef Witt-Doerring uit de VS en Robert Whitaker van Mad in America.
Het praatje werd zeer goed ontvangen. Ik kreeg complimenten en knuffels van de mensen die ooit mijn helden waren, nu collega’s. Maar waar ik vandaag vooral heel dankbaar voor ben, is dat ik berichten kreeg van thuis: familie en vrienden. Zij weten welke helse weg ik afgelegd heb om vandaag te mogen shinen in Rio en ze waren trots op mij. En omdat ik voor deze keer ook trots op mij was, kon ik hun felicitaties vol ontvangen.
Een vriendin had vooraf gezegd dat ik het applaus moest laten binnenkomen. Dat had ik niet gedaan. Ik realiseerde me dat toen ik terugliep naar mijn stoel. Daar kreeg ik spontaan nog een staande ovatie. Ik kreeg een herkansing. Nou die heb ik volop gevoeld!
Mijn bijdrage vanaf 1.47.00
https://lnkd.in/p/euKtGD5z bericht op Linkedin
Pauline Dinkelberg, voorzitter VAM