Apeldoorn, 10 januari 2026
Twee jaar nadat wij een brief stuurden aan de Vaste Kamercommissie voor VWS over onze zorgen wat betreft langdurige klachten na afbouwen, zien we steeds meer dat ook anderen in Nederland (daarbuiten al véél langer) dezelfde zorgen uiten.
Bijvoorbeeld deze apotheker op Linkedin. Het geeft de burger/patiënt moed!
Welke problemen komen wij vrijwel dagelijks tegen:
– voorschrijver is kennelijk niet op de hoogte van de laatste inzichten en houdt vast aan een te snel, meestal lineair schema (trap i.p.v.glijbaan)
– wil daar niet van afwijken (ondanks gebrek aan bewijs en ontbreken richtlijnen*) en moedigt patiënten aan door te gaan met afbouwen ondanks klachten
– laat na álle opties te benoemen; inclusief taperingstrips
– (h)erkent klachten die ná afbouwen optreden niet als onttrekkings-disregulatieklachten ( venlafaxine, paroxetine zijn berucht)
– oordeelt zonder poging tot maken van onderscheid terugval-onttrekking dat het om ’terugval’ gaat en herstart de oorspronkelijke dosis
– in plaats van de proefdosis van 5%
– volgt niet de aanwijzingen in bijv. het consensusdocument om bij klachten tussendoseringen in te zetten en te stabiliseren op de dosis waarbij het nog goed ging
– is niet op de hoogte van protracted withdrawal, late onset withdrawal (citalopram, fluoxetine), post-acute withdrawal syndrome (PAWS)
– door kindling, tachyfylaxie, disregulatie, tolerantie, sensitisatie, paradoxale reacties en vooral de problematische vaststelling/erkenning van de oorsprong van klachten; blijven patiënten verstoken van passende behandeling en steun bij bijv. acathisie
– en wordt vaak nog meer psychofarmaca toegevoegd aan de belasting van het al overbelaste brein
NB De consensusdocumenten over afbouwen zijn géén richtlijnen!
Pauline Dinkelberg, voorzitter VAM
